De geur van het zoute water, het gevoel van de zandkorrels tussen je tenen en de wind in je haren. Het strand kan zoveel rust brengen of juist zoveel emoties aanjagen. Ik stapte in de auto om zelf een strandwandeling te maken, geen dochter, man, familie of vrienden. Nee simpel ik het het strand even samen, even luisteren naar de zee.

De dreigende wolken lieten af en toe een druppel regen los,  de schoenen bleven in de auto en zo kon ik rustig wandelen door de zee. De scherpe schelpen prikte, het zand kietelde tussen mijn tenen en het water trok hard.

Ik liep alleen, liet mijn gedachtes de vrije loop en kreeg zelfs het verlangen om te zwemmen. Dit had ik gemist, het een zijn met de stilte, het geruis van de natuur en de gedachtes die alle kanten op konden gaan. Vroeger kwam ik hier vaak maar tegenwoordig nooit meer, maar vandaag maakte ik het besluit dat ik weer vaker terug zal keren.

Vaker die wind in mijn haren en straks met de eerste herfststorm zal ik hier staan.
Heerlijk uitwaaien en genieten van het strand.

Share: