Terwijl ik naar buiten kijk gaan deze woorden door mijn hoofd, moet ik het wel opschrijven? Wordt dit niet te persoonlijk? Ik staar naar de bomen waar de zon op schijnt en denk dat het goed is om het echte leven te laten zien. Niet enkel maar de mooie momenten van het leven, maar ook de minder mooie momenten.

Toen ik jonger was deed ik het veel, mezelf kapot maken. Jezelf pijn toedienen was een soort controle hebben, omgaan met frustraties, boosheid en pijn. Wanneer ik de emoties niet meer aankon deed ik het, ik krapte, kraste en sloeg mezelf. Ik stopte met eten om vervolgens heel veel te eten omdat ik honger had. Maar ik kreeg de controle terug, mijn leven kwam in rustiger vaarwater. Ik had een fijne relatie, leuk werk en woonde samen.

Nu kun je direct denken, dat  is voor de aandacht dat iemand zoiets doet, of die moet hulp zoeken. De aandacht was het niet en de hulp heb ik gehad, ik kon prachtig vanuit een wolkje als derde persoon praten over de stomme fouten die ik maakte, over hoe en waarom. Wat ik beter zou moeten doen en hoe, dat was heel makkelijk. Maar wanneer je een gewoonte hebt ontwikkeld is het lastig om dit te doorbreken, net als gezond eten terwijl je verlangt naar die ene snack…

Maar toen kwam er een hele grote hobbel in de weg, we wilde een kindje en dat moest met hormonen, ziekenhuisbezoeken en vele vele naalden. De emoties, stress en pijn die hierbij kwamen kijken waren groter dan mijzelf. In plaats van praten zakte ik langzaam weer terug in mijn oude gewoontes, het eten werd weer een obsessie, mijn lichaam had het weer te verduren door alle medicatie en door mijzelf.

Voor ik het wist was het anderhalf jaar later, was de gewoonte weer terug gekropen onder mijn huid en werd alles opnieuw mij teveel. Het huizen kijken, werk, korte nachten en de nodige extra stress brak me op. De prachtige glimlach glinsterde op mijn gezicht terwijl mijn lichaam wat anders zei en toen sprak ik met iemand. Iemand die zelf een verslaving had en het bracht mij aan het denken, een paar ogen gingen open en het was genoeg.

Ik vertelde het manlief, vertelde dat ik een tatoeage wilde laten zetten op de arm die het vaak heeft moeten verduren. Terwijl boven op mijn arm mijn meisje staat, staat er nu onderin “be strong.” Een tekst die als mantra nu door mijn hoofd gaat op de moeilijke momenten, een tekst tussen de lijnen door als je goed kijkt.

En deze blog, met een traan geschreven en ook met een glimlach.  Maar het opschrijven brengt rust, ik ga verder met leren mezelf te gaan liefhebben en mezelf voeden en verzorgen op een fijne gezonde manier. Ik glimlach omdat ik mezelf nu al honderd keer beter voel dan een paar maanden geleden.

 

Share: