Een glimlach verschijnt er bij het zien van deze foto, een foto uit 2015 bij de pier van IJmuiden. De kleding op deze foto ligt nog in mijn kledingkast en draag ik nog altijd, het fijne lange haar is er al een tijdje af en de vele zondagse wandelingen behoren ook tot het verleden helaas. Nooit gedacht dat mijn leven in deze drie jaar zo zou veranderen.

Vandaag mag ik achtentwintig kaarsjes uitblazen, achtentwintig en het gevoel van ouder worden of volwassener is er niet. Wel dat mijn leven serieuzer wordt, maar het kind in mij schreeuwt nog altijd zijn ondeugend uit. Toen ik daar op de pier liep werkte ik ergens anders, woonde ik ergens anders, was ik niet getrouwd en was ik nog geen moeder.

Vandaag op mijn verjaardag kan ik zeggen dat er in een paar jaar tijd mijn leven 180 graden is gedraaid. Ik ben huizenbezitter, vrouw van terwijl ik nooit gedacht had dat ik zou trouwen en mijn werk is totaal iets anders dan ik had verwacht te doen. Mis ik vandaag de dag die lange haren van de foto enorm, het zand tussen mijn tenen en de zon op mijn huid.

Achtentwintig jaar en hoe je je dan zou moeten voelen? Ik weet het niet, ik voel mij niet ouder, volwassener, of hoe je het wil noemen. Soms heb ik het gevoel dat ik net van school kom, tot dat ik de studenten zie fietsen, de buurjongen u zegt en de telefoon gaat voor belangrijke zaken.

Het leven vliegt voorbij en ik huppel, ren, dans, spring met hem mee.

Share: