Avonturen,  Simpel leven

Breien in het ziekenhuis en bloeiende tulpen

Het is donderdag ochtend wanneer ik voor het eerst weer even rustig aan tafel zit. De wereld is wit wanneer ik naar buiten kijk. Sneeuw komt zachtjes naar beneden en terwijl ik geniet van de tulpen op tafel. De witte wereld buiten voel ik mij een beetje wazig door de zware pijnstillers.

Het is nu een paar dagen later van mijn ingreep, dinsdag ochtend heel vroeg zat ik in de auto op weg naar het ziekenhuis. Opweg voor mijn gekozen ingreep. (een sterilisatie). Het was een ingreep dat toch meer impact heeft gehad dan ik vooraf had bedacht, misschien een vleugje naïef ging ik de operatie aan. Vol verbazing over de hoeveelheid mensen in de operatie kamer, vol verbazing dat de ingreep een uur zou duren. En misschien nog wel met nog meer verbazing dat ik pas om 17:00 naar huis mocht. Aangezien de hoeveelheid morfine mij liet wankelen op mijn benen, de wereld als één mooie wazige wolk liet rond draaien.

Maar de meeste verbazing is wel duur van het herstel, minimaal twee weken lang waarvan één week met vele pijnstillers. Zo lig ik nu rustig op de bank, voor het eerst is zoonlief weer thuis en zijn wij met zijn twee. Dankbaar voor het klein beetje rumoer in huis, maar toch ook de rust. Want hij kan zo heerlijk zelf spelen, en nu ik niet helemaal mijzelf ben zelfs extra goed. Dankbaar voor mijn schoonouders die dochterlief vanmiddag naar zwemles brengen uit school.

Het worden twee gekke weken, rustige weken waar herstel centraal staat. Maar gelukkig heb ik breipennen die kunnen tikken. Dankbaar voor mijn fijne hobby’s en de huismus dat ik van nature al ben.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *